27. April 2020

What words are necessary today? What is the role of theatre? Which community do we want to speak to, encourage and support?

(to read the Spanish, Italian and French translation, use the tabs to the right on your computer screen 
or at the bottom on your mobile screen)
In Other Languages below: Chinese | Greek

Reply to my friend Gregorio Amicuzi of Residui Teatro in Madrid who asks for a three-minute video with a message from my "island": What words are necessary today? What is the role of theatre? Which community do we want to speak to, encourage and support?

Holstebro, 27 April 2020


Dear Gregorio,

At this moment I have no message to send, nor can I find words of encouragement. It is time to keep silent and let gestation prepare the future that will demand all our imprudence, as Federico García Lorca called the poet's grain of madness. I wonder whether it is not healthy for the theatre that the pandemic will thin out the plants unable to survive. We should not forget the story of the actors with their tenacious struggle against prejudice, power, mockery, plague and above all destitution.

In Europe, the past seventy years without war have created strange habits. It has been a time when, through sheer inertia and political compromises, the official or artistically recognized theatre has received awards and grants. But you and I belong to the culture of the Third Theatre, that of theatre groups, of orphans looking for ancestors, of the disinherited planting roots in the sky. We have nothing in common with the categories and realities of official or experimental theatres.

We have become accustomed to begging, to feigning gratitude for the crumbs we receive and to believing ourselves to be important to others. Yet we know only too well that the theatre’s real and only strength is the wild necessity of those who do it, and their stubbornness not to let themselves be tamed.

It may be that the pandemic is a gift from the gods and corresponds to the upheaval that photography represented for painters, and film for actors at the beginning of the 20th century, with the consequent discovery of unimagined functions and artistic expressions. It may be that the pandemic is the harbinger of a return to humility, to the essence and the inner potential of our profession.

I have only one certainty: the future of theatre is not technology, but the meeting of two individuals, wounded, lonely, rebels. The embrace of an active energy and a receptive energy.

Nobody forced us to choose the theatre. We who are driven by this need should roll up our sleeves and dig the garden that no one can take away from us. Here grow the worm that gnaws us inside, the hunger for knowledge, the ghosts who whisper in our ears, the desire to live with rigour the fiction of being free, the ability to find people who are stimulated by our actions. Dig, day after day, outside the accepted categories and recognized criteria. Even if the theatre we do is the howl of an emasculated beast or the gurgling of a garrota victim.

A warm hug and good work,
Eugenio

In Greek:

Α πάντηση στον φίλο μου Gregorio Amicuzi του θ εάτρου Residui στην Μαδρίτη που μου ζητά ένα βίντεο μήνυμα τριών λεπτών από το «νησί» μου. Ποια είναι τα απαραίτητα λόγια σήμερα; Ποιο ς είναι ο ρόλος του θεάτρου; Με ποια κοινωνία θέλουμε να συζητήσουμε, ποια να παρακινήσουμε και να στηρίξουμε;

Holstebro , 27 Απριλίου 2020

Αγαπητέ Gregorio,

αυτή την στιγμή, δεν έχω κάποιο μήνυμα να στείλω και δεν μπορώ να βρω λόγια για να δώσω κουράγιο. Είναι η ώρα να σιωπήσουμε και να αφήσουμε να προετοιμαστεί η κυοφορία του μέλλοντος το οποίο θα απαιτήσει όλη την απερισκεψία μας, όπως ονόμαζε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα τον σπόρο της τρέλας των ποιητών. Αναρωτιέμαι αν είναι υγιές ή όχι για το θέατρο το γεγονός ότι η πανδημία θα αραιώσει τα φυτά που δεν θα μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία των ηθοποιών με τον πεισματάρικο αγώνα τους ενάντια στην προκατάληψη, στην εξουσία, στον χλευασμό, στην πανώλη αλλά πάνω απ’ όλα ενάντια στην φτώχεια.

Στην Ευρώπη, τα τελευταία εβδομήντα χρόνια χωρίς πόλεμο, έχουν δημιουργηθεί περίεργες συνήθειες. Υπήρχε μια εποχή, που μέσα από την καθαρή απραξία και τους πολιτικούς συμβιβασμούς, το επίσημο ή το καλλιτεχνικά αναγνωρισμένο θέατρο είχε αποδεχτεί βραβεία και επιχορηγήσεις. Αλλά εσύ κι εγώ ανήκουμε στην κουλτούρα του Τρίτου Θεάτρου, των θεατρικών ομάδων, των ορφανών, που ψάχνουν απογόνους , των απόκληρων με φυτεμένες ρίζες στους ουρανούς. Δεν έχουμε τίποτα κοινό με τις κατηγορίες και τις πραγματικότητες των επίσημων ή πειραματικών θεάτρων. Έχουμε συνηθίσει σε ξεκινήματα, να προσποιούμαστε ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που λαμβάνουμε και να πιστεύουμε ότι είμαστε σημαντικοί στους άλλους. Και ακόμα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μόνη πραγματική δύναμη του θεάτρου είναι η άγρια ανάγκη εκείνων που το κάνουν και το πείσμα τους να μην αφήσουν τους εαυτούς τους να εξημερωθούν.

Μπορεί η πανδημία να είναι δώρο των θεών και να αντιστοιχεί στην αναστάτωση που αντιπροσώπευε η φωτογραφία για τους ζωγράφους και η ταινία για τους ηθοποιούς την αρχή του 20ου αιώνα, με την επακόλουθη ανακάλυψη φανταστικών χρήσεων και καλλιτεχνικών εκφράσεων. Μπορεί η πανδημία να είναι ο προάγγελος της επιστροφής στην ταπεινότητα, στην ουσία και στην βαθύτερη δυναμική του επαγγέλματός μας.

Έχω μόνο μία απόλυτη βεβαιότητα: το μέλλον του θεάτρου δεν είναι η τεχνολογία, αλλά η συνάντηση δύο ατόμων, πληγωμένων, μοναχικών, επαναστατών. Ο εναγκαλισμός μιας ενεργούς ενέργειας και μιας δεκτικής ενέργειας. Κανείς δεν μας ανάγκασε να επιλέξουμε το θέατρο. Εμείς που καθοδηγούμαστε από αυτήν την ανάγκη πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια μας και να σκάψουμε τον κήπο που δε μπορεί να μας τον πάρει κανείς. Εδώ μεγαλώνει το σκουλήκι που μας τρώει μέσα μας, η πείνα για γνώση, τα φαντάσματα που ψιθυρίζουν στο αυτί μας, η επιθυμία να ζήσουμε με αυστηρότητα την φαντασίωση ότι είμαστε ελεύθεροι, η ικανότητα να βρίσκουμε ανθρώπους που διεγείρονται από τις πράξεις μας. Σκάψε, μέρα την μέρα, έξω από τις κοινά αποδεκτές κατηγορίες και τα αναγνωρισμένα κριτήρια. Ακόμα και αν το θέατρο είναι το ουρλιαχτό ενός ευνουχισμένου τέρατος ή το γουργουρητό ενός θύματος της γκαρότα (σημείωση μεταφραστή: Γκαρότα, όργανο που χρησιμοποιούταν στην εκτέλεση των θανατικών ποινών στην Ισπανία).

Μια ζεστή αγκαλιά και καλή δουλειά,

Eugenio

 

Μετάφραση: Αντώνης Διαμαντής

In Chinese:

原文发布自欧丁剧团(Odin Teatret)脸书主页,已获授权翻译转载。

                   回复来自马德里Residui剧团,我的朋友Gregorio Amicuzi的请求,他让我在我的“岛屿”录制一个三分钟的影像来回答:什么是在今天仍然必要的话语?什么是剧场担任的角色?我们需要去对话、去鼓励、去支持哪一类社群?

 

                   霍尔斯特布罗,2020年4月27日

亲爱的Gregorio,

 

                   此刻我没有信息可以传达,也找不到鼓励的话语。现在是时候沉默了,正如洛尔迦所描述的诗人“疯狂的种子”,我们需要一些轻率,去迎接真正的未来的诞生。我不知道对于剧院来说,疫情会消灭难以存活的植物是否是不健康的。但我们不应该忘记演员们顽强地与偏见、权力、嘲讽,瘟疫以及最重要的贫困所作出的斗争。

                   在欧洲,过去的七十年间没有战争成为了一种奇特的习惯。长久以来,通过纯粹的惯性和政治妥协,官方或者艺术公认的剧院接受着奖项和捐款。但你和我都属于第三戏剧的文化,我们这样的剧团,是寻找着祖先的孤儿,漂泊地在空中种下我们的根。我们和那些官方或者实验剧团,在类别和现实上没有共同之处。

                   我们已经习惯了乞讨,装腔作势地感激着收到的面包屑,相信对他人而言我们是重要的。然而我们非常清楚,剧场唯一真正的优势,就是对致力于其中的人那种野蛮的不可或缺性,他们的偏执让他们不会轻易被驯服。

                   也许这场疫情是上帝给予的礼物,就像20世纪初摄影对于画家,电影之于演员的剧变,结果却探索出了难以想象的作用和艺术表现。疫情也许预示着回归谦卑,回归我们职业中的本质和内在潜能。

                   只有一件事情我可以确信:剧场的未来不是技术,而是相遇。两个独立的个体,各自的伤口、孤独和反抗。包裹着能量的给予和接收。

                   没有人逼迫我们选择剧场。被内在需求驱使的我们应该卷起袖子,挖一个没有人能从我们手中抢走的花园。从这儿将生长出撕咬我们内心的蠕虫,我们对于知识的渴求,在我们耳畔低语的幽灵,渴望自由生活的幻象,以及找到那些会被我们的行动所激励到的人的能力。深挖下去,日复一日,逾越现成的形式和世俗的标准。即使我们所从事的剧场是一头困兽的怒吼,或是被处以绞刑者的呜咽。

温暖的拥抱,祝工作顺利

Eugenio

 

翻译:成璧卿