27. April 2020

What words are necessary today? What is the role of theatre? Which community do we want to speak to, encourage and support?

(to read the Spanish, Italian and French translation, use the tabs to the right on your computer screen 
or at the bottom on your mobile screen)
In Other Languages below: Chinese | Greek

Reply to my friend Gregorio Amicuzi of Residui Teatro in Madrid who asks for a three-minute video with a message from my "island": What words are necessary today? What is the role of theatre? Which community do we want to speak to, encourage and support?

Holstebro, 27 April 2020

Dear Gregorio,

At this moment I have no message to send, nor can I find words of encouragement. It is time to keep silent and let gestation prepare the future that will demand all our imprudence, as Federico García Lorca called the poet's grain of madness. I wonder whether it is not healthy for the theatre that the pandemic will thin out the plants unable to survive. We should not forget the story of the actors with their tenacious struggle against prejudice, power, mockery, plague and above all destitution.

In Europe, the past seventy years without war have created strange habits. It has been a time when, through sheer inertia and political compromises, the official or artistically recognized theatre has received awards and grants. But you and I belong to the culture of the Third Theatre, that of theatre groups, of orphans looking for ancestors, of the disinherited planting roots in the sky. We have nothing in common with the categories and realities of official or experimental theatres.

We have become accustomed to begging, to feigning gratitude for the crumbs we receive and to believing ourselves to be important to others. Yet we know only too well that the theatre’s real and only strength is the wild necessity of those who do it, and their stubbornness not to let themselves be tamed.

It may be that the pandemic is a gift from the gods and corresponds to the upheaval that photography represented for painters, and film for actors at the beginning of the 20th century, with the consequent discovery of unimagined functions and artistic expressions. It may be that the pandemic is the harbinger of a return to humility, to the essence and the inner potential of our profession.

I have only one certainty: the future of theatre is not technology, but the meeting of two individuals, wounded, lonely, rebels. The embrace of an active energy and a receptive energy.

Nobody forced us to choose the theatre. We who are driven by this need should roll up our sleeves and dig the garden that no one can take away from us. Here grow the worm that gnaws us inside, the hunger for knowledge, the ghosts who whisper in our ears, the desire to live with rigour the fiction of being free, the ability to find people who are stimulated by our actions. Dig, day after day, outside the accepted categories and recognized criteria. Even if the theatre we do is the howl of an emasculated beast or the gurgling of a garrota victim.

A warm hug and good work,

In Greek:

Α πάντηση στον φίλο μου Gregorio Amicuzi του θ εάτρου Residui στην Μαδρίτη που μου ζητά ένα βίντεο μήνυμα τριών λεπτών από το «νησί» μου. Ποια είναι τα απαραίτητα λόγια σήμερα; Ποιο ς είναι ο ρόλος του θεάτρου; Με ποια κοινωνία θέλουμε να συζητήσουμε, ποια να παρακινήσουμε και να στηρίξουμε;

Holstebro , 27 Απριλίου 2020

Αγαπητέ Gregorio,

αυτή την στιγμή, δεν έχω κάποιο μήνυμα να στείλω και δεν μπορώ να βρω λόγια για να δώσω κουράγιο. Είναι η ώρα να σιωπήσουμε και να αφήσουμε να προετοιμαστεί η κυοφορία του μέλλοντος το οποίο θα απαιτήσει όλη την απερισκεψία μας, όπως ονόμαζε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα τον σπόρο της τρέλας των ποιητών. Αναρωτιέμαι αν είναι υγιές ή όχι για το θέατρο το γεγονός ότι η πανδημία θα αραιώσει τα φυτά που δεν θα μπορέσουν να επιζήσουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία των ηθοποιών με τον πεισματάρικο αγώνα τους ενάντια στην προκατάληψη, στην εξουσία, στον χλευασμό, στην πανώλη αλλά πάνω απ’ όλα ενάντια στην φτώχεια.

Στην Ευρώπη, τα τελευταία εβδομήντα χρόνια χωρίς πόλεμο, έχουν δημιουργηθεί περίεργες συνήθειες. Υπήρχε μια εποχή, που μέσα από την καθαρή απραξία και τους πολιτικούς συμβιβασμούς, το επίσημο ή το καλλιτεχνικά αναγνωρισμένο θέατρο είχε αποδεχτεί βραβεία και επιχορηγήσεις. Αλλά εσύ κι εγώ ανήκουμε στην κουλτούρα του Τρίτου Θεάτρου, των θεατρικών ομάδων, των ορφανών, που ψάχνουν απογόνους , των απόκληρων με φυτεμένες ρίζες στους ουρανούς. Δεν έχουμε τίποτα κοινό με τις κατηγορίες και τις πραγματικότητες των επίσημων ή πειραματικών θεάτρων. Έχουμε συνηθίσει σε ξεκινήματα, να προσποιούμαστε ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που λαμβάνουμε και να πιστεύουμε ότι είμαστε σημαντικοί στους άλλους. Και ακόμα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μόνη πραγματική δύναμη του θεάτρου είναι η άγρια ανάγκη εκείνων που το κάνουν και το πείσμα τους να μην αφήσουν τους εαυτούς τους να εξημερωθούν.

Μπορεί η πανδημία να είναι δώρο των θεών και να αντιστοιχεί στην αναστάτωση που αντιπροσώπευε η φωτογραφία για τους ζωγράφους και η ταινία για τους ηθοποιούς την αρχή του 20ου αιώνα, με την επακόλουθη ανακάλυψη φανταστικών χρήσεων και καλλιτεχνικών εκφράσεων. Μπορεί η πανδημία να είναι ο προάγγελος της επιστροφής στην ταπεινότητα, στην ουσία και στην βαθύτερη δυναμική του επαγγέλματός μας.

Έχω μόνο μία απόλυτη βεβαιότητα: το μέλλον του θεάτρου δεν είναι η τεχνολογία, αλλά η συνάντηση δύο ατόμων, πληγωμένων, μοναχικών, επαναστατών. Ο εναγκαλισμός μιας ενεργούς ενέργειας και μιας δεκτικής ενέργειας. Κανείς δεν μας ανάγκασε να επιλέξουμε το θέατρο. Εμείς που καθοδηγούμαστε από αυτήν την ανάγκη πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια μας και να σκάψουμε τον κήπο που δε μπορεί να μας τον πάρει κανείς. Εδώ μεγαλώνει το σκουλήκι που μας τρώει μέσα μας, η πείνα για γνώση, τα φαντάσματα που ψιθυρίζουν στο αυτί μας, η επιθυμία να ζήσουμε με αυστηρότητα την φαντασίωση ότι είμαστε ελεύθεροι, η ικανότητα να βρίσκουμε ανθρώπους που διεγείρονται από τις πράξεις μας. Σκάψε, μέρα την μέρα, έξω από τις κοινά αποδεκτές κατηγορίες και τα αναγνωρισμένα κριτήρια. Ακόμα και αν το θέατρο είναι το ουρλιαχτό ενός ευνουχισμένου τέρατος ή το γουργουρητό ενός θύματος της γκαρότα (σημείωση μεταφραστή: Γκαρότα, όργανο που χρησιμοποιούταν στην εκτέλεση των θανατικών ποινών στην Ισπανία).

Μια ζεστή αγκαλιά και καλή δουλειά,



Μετάφραση: Αντώνης Διαμαντής

In Chinese:

原文发布自欧丁剧团(Odin Teatret)脸书主页,已获授权翻译转载。

                   回复来自马德里Residui剧团,我的朋友Gregorio Amicuzi的请求,他让我在我的“岛屿”录制一个三分钟的影像来回答:什么是在今天仍然必要的话语?什么是剧场担任的角色?我们需要去对话、去鼓励、去支持哪一类社群?